Uh waar ben je eigenlijk mee bezig?

Geen categorie

De website ligt een beetje stil.. maar ik niet! Hier deel ik vooral p(r)oëzie, dat terwijl ik toch een opleiding volg in het schrijven voor theater en film. Misschien leuk om van die werken ook eens wat op deze site te gooien. Hele scenario’s en toneelstukken gaat iets te ver, maar ben je daarin geïnteresseerd dan kan je me altijd een berichtje sturen. Hier voor nu samenvattingen van stukken waar ik het afgelopen eerste half jaar van Writing For Performance (jaar 2) aan gewerkt heb:

ZOMERMEISJES  – scenario 

Zomermeisjes is een Coming of Age over Em (16) die tijdens een vakantie met haar moeder en broertjes in een Nederlands kustplaatsje de excentrieke Juliette (17) ontmoet. Al snel lijkt er tussen de twee meiden meer dan alleen een vriendschap op te bloeien en het grijze dorp om hen heen krijgt kleur. Maar Juliette gaat soms wel heel ver in haar spelletjes en grenzen worden verlegt. Dan komt op een avond de zomer bruut ten einde. (One Night Stand lengte, geschreven onder begeleiding van Kees Roorda en WRI2)

‘Ik heb een kind gevonden’ – Eenakter

‘Ik heb een kind gevonden’ is een eenakter die gaat over de leegte die achter blijft na een verlies. Het verlies van intimiteit, verlies van jezelf of verlies van een kind. Margot (30) heeft een kind gevonden en mee naar huis genomen, Frank (50) weet zich hier geen raad mee. Een spel wordt gespeeld maar wie verzint de regels en kan er eigenlijk nog wel gewonnen worden? (geschreven onder begeleiding van Nirav Christophe en WRI2)

Verder heb ik gewerkt aan een essay over het schrijven van erotische teksten voor theater en aan een artikel over hoe ik denk dat er nog steeds veel ongeschreven regels bestaan voor vrouwen waar we ons ook nog eens onbewust aan houden (met het boek De Ontembare Vrouw van Pinkola Estes als grootste inspiratiebron). Na deze ongebruikelijk lange post nog meer willen lezen? Je weet me te vinden. Joe.

Hoe een goed mens te zijn?

Hoe mens te zijn

Ik denk veel na over het zijn van een goed mens.

Het lijkt me leuk een goed mens te zijn. Ook denk ik dat je maar één keer leeft.. en je wilt die tijd dan niet verspillen, toch?


Blijkbaar dacht iets in mij wel te weten hoe het moest.

Dus ik ging:

Michelle Obama staat elke ochtend om 04.00u op.

De hele tijd was ik bezig met projecten, boeken of documentaires

(Ik zocht bijvoorbeeld wat op over zielige varkentjes of kindjes in Quotamala die allemaal graag dokter willen worden maar dat kan niet want het is Quotamala, daar kan niet elk kind dokter worden en de kindjes hebben daar ook geen schoenen en dat terwijl je hier op Terschelling schoenen van het strand kon plukken) (en varkentjes kunnen ook geen dokter worden terwijl ze wel heel slim zijn en ook gevoel hebben!).

Ik werd veganist, minimalist, constant-bezig-ist, natuurlijk-tegen-plastic-ist, ik-ga-mezelf-voor-allemaal-uitdagingen-zetten-ist én ik probeerde goed te zijn voor de mensen om me heen.

Tot ineens…

Ik werd overspoeld door emotie’s

Ik voelde me zo moe als een moeder van 23 kinderen (die moe is, bijvoorbeeld omdat ze net weer een bevalling achter de rug heeft maar van zichzelf 30 fruitprikkertjes en een aluminium-egel moet maken omdat er morgen een kind jarig is, zoiets) (Zo’n moeder heeft natuurlijk veel meer recht op vermoeidheid dan ik!) (Was ik maar een moeder dan was ik tenminste van onschatbare waarde!) (nou goed.)

Uit het niets kon ik gaan stampen als een 5 jarige of..

Maar dit was niet volgens plan!

Hoe pakt een goed mens dit aan?

Ik werd ook snel overspoeld door gedachten.

Alles voelde ruk.

Dus.

Cliffhanger.